เข้าสู่ระบบลงทะเบียน
ประยุกต์ใช้ โพสล่าสุด โพสสำคัญ เครื่องมือ สมาชิก สถิติฟอรั่ม ธนาคาร
หัวข้อ : กลรักพยัคฆ์ ร้าย
nooporn ออฟไลน์
ระดับ: พี่รอง ปี 2
รายละเอียดผู้ใช้ 

กลรักพยัคฆ์ ร้าย

   Normal  0      false  false  false                        MicrosoftInternetExplorer4  
ที่มา niyay.com





บทที่ 1…เปิดเรื่อง

               หญิง สาวผิวขาวหน้าตาผ่องผุดและคิ้วเรียวเข้มโก่งราวกับวาดและเครื่องหน้าหวานราวกับนางในวรรณคดีผมยาวเหยียดตรงถูกรวบไว้ง่ายๆเป็นพวงราวกับหางไม้และแกว่งไกวยามที่เจ้าตัว ขยับตัวเรือนร่างสูงโปร่งแบบบางและสมส่วนราวกับนางแบบเธอเดินถือหนังสือเล่มหนาหนักและกระเป๋าถือแนบกายทำเอาผู้ที่ได้พบเห็นต้องมองจนเหลียวหลังด้วยความสนใจ แต่ที่ต้องหันมองนั้นไม่ได้เป็นเพราะเจ้าตัวแต่งกายล้ำสมัยของแฟชั่นแต่ประการใด แต่ทึ่งที่สาวน้อยเลือกใช้ชีวิตและมันสมองไปกับการเรียนอย่างหนักในชุดนักศึกษาแพทย์ปีสุดท้ายมากกว่า
น้อย คนนักที่จะเลือกหนทางเดินที่ยากลำบากเช่นนี้ ในสมัยที่ความเย้ายวนของแสงสีและเงินตราจากวงการมายามีให้เห็นเกลื่อนเมืองและแทบจะเรียกได้ว่าปูพรมแดงเชิญชวนให้คนหนุ่มสาวหน้าตาดีเข้าไปได้ง่ายๆ...

                “ทางนี้ยายแก้ม...”
                ‘กวิสรา สิรพันธ์’ยิ้มและมองซ้ายขวาให้แน่ใจ ก่อนที่จะเดินตัดข้ามถนนซึ่งแม้จะเล็กแต่ก็มียานพาหนะต่างๆสัญจรไปมาอยู่พอสมควร เนื่องจากเป็นโรงพยาบาลขนาดใหญ่แห่งหนึ่งของรัฐ เพื่อไปหาเพื่อนรัก ‘ยายน้ำผึ้ง’ ที่กำลังโบกไม้โบกมือเรียกอยู่ที่เก้าอี้ม้าหินเล็กๆข้างอาคารผู้ป่วย
                “ร้อนจัง...” คำแรกที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากเรียวบางรูปกระจับสีชมพูก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำผลไม้ที่เพื่อนซื้อไว้ให้มาดื่มอย่างกระหาย
                กุลมณียิ้มและมองใบหน้าที่ปรากฏสีชมพูเรื่อๆบนโหนกแก้มและเหงื่อที่ซึมออกมาบนปลายจมูกและริมขมับทั้งสองข้างของเพื่อน ก่อนที่จะใช้จุลสารการแพทย์เล่มบางที่พึ่งได้รับพัดเอาสายลมอ่อนๆให้อย่างเอาใจ พลางมองหน้าเพื่อน‘เออแฮะ...ยายแก้มมันสวยจริงๆทั้งๆที่ไม่ค่อยได้ใช้เครื่องสำอางมากนัก’ 
                “ขอบใจจ้า...ถ้าน้ำผึ้งเป็นผู้ชายนะเราต้องหลงรักเธอแน่ๆคนอะไรเอาใจเก่งชะมัด...”อีกฝ่ายแย้มยิ้มให้ด้วยความรู้สึกดีและต้องการขอบคุณสิ่งที่เพื่อนทำให้กุลมณีจึงตัดความคิดกลับมายังเรื่องปัจจุบัน
ให้คะแนนบทความประเภท โพสต์ ตามความรู้สึกคุณ

สุดยอด

เศร้า

น่าตลก

แฮปปี้

โกรธ

เบื่อ
nooporn ออฟไลน์
ระดับ: พี่รอง ปี 2
รายละเอียดผู้ใช้ 
   Normal  0      false  false  false                        MicrosoftInternetExplorer4  
“ไม่ต้องมายอ...มีอะไรเล่ามาซิเดี๋ยวฉันต้องขึ้นราววอร์ดคนไข้กับอาจารย์ประกิตจอมหิน”เพื่อนรักรีบดักคอและทำหน้าย่น เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเฉไฉไปเรื่องอื่นเนื่องจากเธอเองก็มีเวลาไม่มากนัก เพราะฝึกงานนักศึกษาแพทย์ปีสุดท้ายเช่นเดียวกัน
“คืองี้นะ...เธอเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับ CIA หรือพวกMI6 ของเมืองไทยหรือเปล่า”และแล้วกวิสราก็เริ่มปูเรื่องที่จะนำมาปรึกษาเพื่อนและเมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้ารับราวกับคุ้นๆว่าเคยได้ยินผ่านหูมาบ้างเธอจึงคุยให้ฟังต่อ
“เราว่าจะไปสมัครล่ะ...”
“หา!!!...แค่ฝึกงานศัลยแพทย์น้องยังคิดว่าหนักไม่พออีกหรือจ้ะ” ฝ่ายที่ฟังแทบจะเป็นลมถึงกับตะหงิดๆในใจว่าเพื่อนของเธอใช้สมองส่วนไหนถึงคิดขึ้นมาได้
“น้ำผึ้งก็...เราไม่ได้บ้านะเพียงแต่อยากจะใช้ชีวิตมันส์ๆลุยๆแบบที่คุณพ่อเคยเป็น” เมื่อจบประโยคใบหน้าที่ดูจะแช่มชื่นในตอนแรกของกวิสราถึงกับหม่นลงเล็กน้อยเมื่อคิดถึงบิดาผู้วายชนม์
“เฮ้อ!...แก้มคุณพ่อเธอเค้าเป็นผู้ชายนะงานแบบนั้นมันเสี่ยงขนาดพ่อของเธอยังเอาชีวิตไม่รอดเลย” ‘ไหนๆก็ไหนๆแล้วพูดมันออกมาให้หมดเปลือกแหละว่ะ...ไม่อย่างนั้นคงจะฉุดยายแก้มไว้ไม่อยู่’ กุลมณีคิดเช่นนั้น
“ก็เพราะอย่างนั้นน่ะสิ...เราเลยอยากจะทำมั่ง”แม่ตัวดีออกอาการรั้นเสียอย่างนั้น เล่นเอากุลมณีถึงกับถอนใจเฮือกๆอยู่หลายรอบพลางคิดในใจว่า ‘จะไปหาช้างที่ไหนมาฉุดความคิดวิปริตออกจากสมองของของเพื่อนรักดีหนอ...’
“ฉันไหว้ล่ะแก้ม...เลิกคิดเถอะนะ”เมื่อหมดหนทางจะดึงรั้งเพื่อนกุลมณีจึงตัดสินใจลงไปนั่งยองๆลงกับพื้นและยกมือขึ้นไหว้ท่วมหัว
“ยายบ้า!...ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เห็นไหมคนเขามองกันใหญ่แล้ว ไปฝึกงานเป็นจิตแพทย์ไม่เท่าไหร่บ้าไปแล้วเหรอยะ” กวิสราตีแขนเพื่อนดังเผี๊ยะ!ก่อนที่จะรีบดึงให้น้ำผึ่งขึ้นมานั่งบนม้าหินตามปรกติเพราะเกรงสายตาคนที่กำลังเดินผ่านไปมา
“คนที่บ้าคือเธอต่างหากยังไม่รู้ตัวอีก...คนดีๆที่ไหนเป็นสาวเป็นนางแถมยังสวยอีกเขาจะคิดถึงเรื่องแบบนี้ พอๆไม่อยากจะฟังอย่าเอาเรื่องนี้มาพูดอีกนะ”กุลมณีเริ่มเก็บหนังสือและกระเป๋าเพราะคิดว่าจะเป็นการตัดความคิดเรื่องนี้ของเพื่อนให้ออกไปจากสมองได้ และลุกขึ้นเตรียมตัวจะไปฝึกงานต่อ
“ยายน้ำผึ้ง...”กวิสราเรียกเสียงเข้มเพื่อรั้งเพื่อนไว้
“หยุด!...หยุดคิดเลยนะยายแก้มถ้าเธอพูดเรื่องนี้อีกฉันจะจับตัวเธอไปช็อตไฟฟ้าที่แผนกจิตเวช”และแล้วกุลมณีก็ชี้หน้าเธอและคาดโทษไว้ ก่อนที่จะหนีไปฝึกงานต่อเสียเฉยๆ
กวิสราถอนหายใจพลางหยิบใบสมัครที่แทบจะเรียกได้ว่าลับเฉพาะที่คุณลุง พลโทกษิต สิรพันธ์’ ส่งมาให้เมื่อเธอไปพบและยืนยันหลักแน่นมาสนใจเข้าร่วม‘โครงการดาวราย...’
nooporn ออฟไลน์
ระดับ: พี่รอง ปี 2
รายละเอียดผู้ใช้ 
บิดา ของเธอพันเอกกษิดิศ สิรพันธ์ทำงานอยู่ที่หน่วยงานแห่งหนึ่งในกองทัพบก ตลอดชีวิตท่านรับผิดชอบเกี่ยวกับการสืบราชการลับในเรื่องของการก่อการร้าย และเสียชีวิตในราชการ กวิสราซึ่งเป็นเด็กกำพร้าทันทีที่ขาดบิดาเพราะมารดาได้เสียชีวิตลงก่อนหน้า นั้น เธอจึงได้รับทุนของกองทัพภายใต้การดูแลของผู้เป็นลุง ศึกษาต่อจนจบปริญญาตรีด้านแพทยศาสตร์ และแทนที่จะหันเหไปสู่เส้นทางอื่นเธอกลับตัดสินใจอยากจะลองทำงานเช่นเดียว กับบุพการี
“แน่ใจหรือยายแก้มว่าหนูอยากเข้าร่วมโครงการนี้...” กวิสราจำได้ถึงคำพูดของผู้เป็นลุง เมื่อเธอตัดสินใจนำเรื่องนี้เข้าไปหารือกับท่านเมื่อไม่กี่วันนี้
“แน่ใจค่ะคุณลุงหนูอยากจะเดินตามทางที่คุณพ่อเคยทำ...” หญิงสาวตอบอยากหนักแน่น เธอเป็นลูกทหาร อย่างไรเสียความกล้าในตัวเธอก็ยังมีอยู่อย่างท่วมท้น…แม้จะเป็นหญิงก็ตาม
“โครงการนี้เป็นหนึ่งในโครงการใหม่เช่นเดียวกับ CIA ของสหรัฐอเมริกาหรือ MI6 ที่ หนูเคยเห็นหรือดูในหนังของอังกฤษ คนที่เข้าร่วมโครงการนี้จะต้องถูกฝึกยุทธวิธีการต่อสู้ การพรางตัว การใช้เครื่องมือเพื่อหาข่าวลับต่างๆ มีคนที่ผ่านการฝึกไม่มาก ตายไประหว่างฝึกก็มี แต่ถ้าผ่านจะต้องไปทำงานสืบความลับต่างๆ แม้ว่าจะได้รับเงินตอบแทนสูงมาก แต่ถ้าตายในหน้าที่พวกเขาจะได้รับการปฏิเสธว่าไม่ใช่คนของกองทัพและจะมี เพียงเครื่องหมายดาวจารึกไว้บนอนุสาวรีย์เท่านั้น…จึงได้ชื่อว่าโครงการดาวราย”
เมื่อ สิ้นคำพูดของผู้เป็นลุง กวิสราก็ยังมีสายตาที่เด็ดเดี่ยวราวกับสิ่งที่ท่านเล่ามาทั้งหมดนั้นไม่ได้ สั่นคลอนความตั้งใจของเธอเลย...นายพลผู้เฒ่าถึงกับถอนใจแม้ท่านจะเป็นหนึ่ง ในกรรมการคัดสรรคนเก่งๆจากสาขาอาชีพต่างๆเข้าร่วมในโครงการฯแต่ก็ไม่เคยคิด ว่าจะมีญาติหรือพี่น้องของครอบครัวเข้าร่วม...จึงเป็นเรื่องที่ใจหายไม่น้อย เมื่อหลานสาวผู้เป็นหลานได้เอื้อนเอ่ยขอสมัครเข้าร่วมโครงการฯดังกล่าว
‘เอาเถอะ...ยังอีกหลายเดือนนักกว่าผลการพิจารณาจะออกมา’ ว่าแล้วกวิสราก็ลงมือกรอกใบสมัคร ‘ไม่ แน่ว่าเธออาจจะไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเข้าโครงการฯก็เป็นได้ หรือหากเข้าร่วมได้เธอก็อาจจะต้องฝึกหนักจนผ่านหรือไม่ผ่านก็ยังไม่ แน่...อย่าพึ่งคิดมากจะดีกว่า’ หญิงสาวให้กำลังใจตัวเองอย่างเงียบๆ...

“พญ.กวิสรา...ติดต่อ 1168 ค่ะ”
เสียง ตามสายของโรงพยาบาลประกาศเรียกเธอซ้ำแบบเดียวกันสองรอบ หญิงสาวจึงถอดชุดพลาสติกออกจากตัวเพราะพึ่งเสร็จสิ้นการผ่าตัด เธอเดินไปยังโทรศัพท์ภายในและหมุนต่อไปยังหมายเลขของแผนกที่ได้รับการติดต่อ มา
“สักครู่นะคะคุณหมอ...” โอเปอร์เรเตอร์ของแผนกนั้น ต่อสายของเธอไปยังผู้ที่ติดต่อมา
“ติดต่อดาวราย...” เสียงตามสายเป็นคอมพิวเตอร์ตอบรับและตัดสายในทันที
nooporn ออฟไลน์
ระดับ: พี่รอง ปี 2
รายละเอียดผู้ใช้ 
หญิง สาวทำสีหน้าไร้พิรุธวางหูโทรศัพท์คืนไว้ที่เดิม และเดินเข้าห้องพักส่วนตัวเปิดตู้ล็อคเกอร์และหยิบโทรศัพท์มือถือส่วนตัวออก มาเปลี่ยนแบตเตอรี่เฉพาะกิจ ก่อนที่จะกดปุ่มเปลี่ยนเสาอากาศเข้ารหัสของดาวราย และคุยกับใครบางคน
“VENUS…ค่ะ” หญิงสาวรายงานตัว
“มีซองสีน้ำตาลติดอยู่ใต้ชั้นหนึ่งของล็อคเกอร์ส่วนตัว...รายละเอียดอยู่ในนั้นประชุมสายสายกับ ZEUS และSUN คืนนี้เที่ยงคืนสิบห้านาที”
กวิ สรารับทราบก่อนที่จะวางสายและเดินไปหยิบเอกสารตามที่ได้รับแจ้ง พร้อมทั้งยิ้มเมื่อคิดเล่นๆว่าในโรงพยาบาลนี้น่าจะมีดาวรายเหมือนเธอทำ งานอยู่ด้วย เพราะล็อคเกอร์ติดกุญแจและอยู่ในเขตเฉพาะของแพทย์ไม่น่าจะมีใครผ่านเข้ามา ได้ง่ายๆ
งานนี้เป็นงานที่สามของเธอในโครงการดาวราย ‘รหัส SUN อย่างนั้นหรือ...ดีเหมือนกันจะได้เจอกับเจนภพ’...หญิงสาวคิดและยิ้มในใจ เมื่อนึกถึงเพื่อนชายหนึ่งเดียวที่ค่อนข้างสนิทกันและอยู่ในโครงการฯนี้
“ผม SUN พึ่งจบวนศาสตร์...” เจนภพอธิบายตัวเองสั้นๆเมื่อเข้ามานั่งรับประทานอาหารในแคมป์การฝึกโครงการดาวรายในวันที่สาม...
“ฉัน VENUS เป็นศัลยแพทย์...” กวิสราจำได้ว่าแนะนำตัวเองตอบกลับไปอย่างไรและหัวเราะเมื่อเห็นเจนภพถือช้อนที่กำลังจะตักอาหารเข้าปากค้างอยู่
“ผมนึกว่าคุณเป็นดาราหรือนางแบบเสียอีก...” เจนภพหัวเราะและท่าทางของเขาดูซื่อๆและไม่มีมาดทั้งๆที่รูปร่างหน้าตาก็ดูดีอยู่ไม่หยอก จนกวิสรารู้สึกพอใจในอัธยาศัยของเขา
“เพราะอย่างนั้น ฉันถึงใช้ชื่อว่า VENUS ยังไงล่ะ” หญิงสาวหัวเราะ ทำให้บรรยากาศการพบกันสดชื่นขึ้น
“ผมเห็นคุณเป็นผู้หญิงหนึ่งในไม่กี่คน ทำไมถึงเข้ามาร่วมในโครงการนี้ล่ะ...” อีกฝ่ายยังสงสัย
“ไม่มีอะไร...ชอบความท้าทายเท่านั้นเอง” กวิสราสงวนเรื่องส่วนตัวไว้ในใจเพียงคนเดียว
“แล้วพ่อแม่พี่น้องของคุณยอมให้มายังงั้นเหรอ...” เจนภพตักข้าวเข้าปากพร้อมทั้งมองตรงมายังหญิงสาวเพราะความสงสัยยังมีอยู่มาก
“กฎของโครงการฯห้ามถามเรื่องส่วนตัว....แต่บอกได้ว่าฉันกำพร้า” กวิสรายิ้มนิดๆ พร้อมทั้งรับประทานอาหารที่อยู่ตรงหน้า
“ดี...งั้นผมจะบอกคุณไว้ผมชื่อเจนภพถ้าผมตาย มีคุณคนหนึ่งล่ะที่รู้ว่าผมเป็นใคร” ชายหนุ่มยิ้มและตัดสินใจบอกความลับส่วนตัวของเขา

“ติ๊งตอง....คุณหมอกวิสราติดต่อกุลมณีด้วยค่ะ”
nooporn ออฟไลน์
ระดับ: พี่รอง ปี 2
รายละเอียดผู้ใช้ 
เพื่อน สนิทเคาะห้องเลียนเสียงโอเปอร์เรเตอร์ของโรงพยาบาลและโผล่ใบหน้ายิ้มแย้ม เฉพาะส่วนหัวเข้ามาที่ประตูห้อง เมื่อกวิสราจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดแสคสั้นสีน้ำตาลอ่านคลุมทับด้วย เสื้อกาวน์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
“ว่าไงยะ...ไม่เรียกไม่หามาทำไม” หญิงสาวล้อที่เล่นทีจริง ก่อนที่จะเก็บโทรศัพท์มือถือไว้ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ที่สวมอยู่
“จะมาชวนไปเดินดูของที่ตลาดนัดข้างๆโรงพยาบาล...ไปไหมฉันว่างสองชั่วโมง ก่อนจะไปคุยกับคนไข้โรคจิต” และแล้วเจ้าตัวก็เดินเข้ามาทั้งตัว ก่อนที่จะปิดประตูห้องลงให้เรียบร้อย
“ไม่ต้องบอกก็ได้ว่าเธอรักษาคนไข้ประเภทไหน...ใครๆเขาเห็นก็เดาออกทั้งนั้นแหละย่ะแม่คนติ๊งต๊อง” กวิสราแหย่กลับ แต่แทนที่อีกฝ่ายจะโกรธกลับทำหน้าระรื่น
“อิจฉาเหรอ...ฉันเป็นหมอประเภทเดียวที่ไม่มีความเครียดนะจะบอกให้ แผนกอื่นมีแต่หมอดุๆซีเรียสๆทั้งนั้น ตกลงจะไปกับฉันหรือเปล่า” กุลมณีมีสีหน้าท่าทางร่างเริงเสมอๆแบบที่เคยเป็น
“เอาสิขอเก็บของก่อนนะ...” กวิสราพยายามทำตัวไม่ให้มีพิรุธทั้งๆที่ถือเอกสารสำคัญที่ไม่ควรจะให้ผู้ใด เห็นอยู่ในมือ ก่อนที่จะเดินตรงไปเก็บยังล็อคเกอร์ส่วนตัวของตนเอง และดูให้แน่ใจว่าปิดล็อคกุญแจอย่างเรียบร้อย
“ดีจังเลยนะที่เธอยังเป็นหมออยู่ที่นี่ไม่อย่างนั้นฉันก๊อะเหงาแย่...ตอนแรกฉันก็นึกว่าจะเสียเธอให้กับโครงการ CIA ไปเสียแล้ว” กุลมณีทิ้งตัวลงโครมที่โซฟายาวสำหรับนอนพักได้ ถ้าต้องเข้าเวรดึก ในขณะที่กวิสรารู้สึกชาวาบที่เพื่อนพูดเรื่องนี้ขึ้นมา
“นึกยังไงล่ะ...ถึงได้พูดเรื่องนี้ขึ้นมา เรื่องมันเก่าเก็บแล้วไม่รู้เหรอ” เพราะเป็นความลับเธอจึงบอกใครไม่ได้นับตั้งแต่ทราบผลการพิจารณา มีเพียงคุณลุงของเธอเท่านั้นที่รับทราบเพราะเป็นกรรมการในโครงการฯ
“ใครจะไปรู้ล่ะยะ...ตอนนั้นแม่ทำตัวราวกับจะไปเสียให้ได้เอาช้างมาฉุดก็จะไม่ยอมอยู่” กุลมณีออกอาการเว่อร์เกินจริง
“ก็แค่ความคิดที่แวบขึ้นมาเท่านั้นเอง...ตกลงจะไปช็อปปิ้งหรือจะนอนยะแม่คุณ” กวิสราพยายามเลี่ยงเรื่องคุยและชวนเพื่อนสนิทออกไปจากห้อง ทำให้อีกฝ่ายที่กำลังตั้งท่าจะเอาหมอนหนุนโซฟาเพื่อนอนคุย ดีดตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ไปจ้าไป...จะหาชุดสวยๆมาใส่งานเลี้ยงกับนายทหารสามเหล่าวันเสาร์นี้ด้วย เธอล่ะมีชุดใส่ไปงานหรือยัง”
“ชุดเก่าเยอะแยะไป....อีกอย่างไม่แน่นะว่าจะกลับไปเยี่ยมคุณลุงด้วยอาจจะไปไม่ได้ไปกับเธอ” หญิงสาวพยายามเปิดทางออกไว้บ้างกรณีที่เธอต้องมี ‘งาน’ ด่วนเข้ามา
“ถ้าอย่างนั้นฉันก็เหงาแย่สิ...ไปเถอะจะได้แนะนำให้รู้จักญาติฉันพันตรีแล้วด้วยหล่อนา” กุลมณีพยายามชักชวน ในขณะที่กวิสราหัวเราะอย่างขำๆเพราะตั้งแต่เรียนจบมา เพื่อนรักของเธอก็นำตัวญาติๆทั้งหลายมาให้รู้จักจนนับไม่ถ้วน แต่เธอก็ไม่ได้ถูกใจใคร จนกุลมณีเองก็ยังมีแฟนไปแล้วเป็นนายทหารในกองทัพเช่นเดียวกัน
“ถ้าฉันไม่ว่างเธอก็ไปกับพี่พงศธรของเธอสิ...” กวิสราแนะ และพอใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเขินแต่ไม่ตอบอะไร และดึงมือเธอออกเดินไปจากห้องเพื่อไปหาซื้อของสวยๆงามๆตามประสาผู้หญิง...

nooporn ออฟไลน์
ระดับ: พี่รอง ปี 2
รายละเอียดผู้ใช้ 
“โครม!!!”
เสียงโยนเอกสารลงบนโต๊ะดังสนั่นทำเอาสมุนซ้ายขวาและลูกน้องมองตากันและหลบหน้าเจ้านายที่กำลังพื้นเสียอย่างจ้าละหวั่น
“อะไรกันวะ...ไม่อยู่อาทิตย์เดียวคุมงานกันประสาอะไรเงินหายไปเป็นแสน” ‘ธันยวีร์ ธนากุล’ หรือ ‘ธันเดอร์’ หนุ่มหล่อติดอันดับหนึ่งในบุรุษรูปงามและฐานะร่ำรวยในวงสังคมเจ้าของผับ ‘เวอร์จิ้นโดม’ แหล่งบันเทิงยามค่ำคืนชั้นนำของเมืองไทย
“กำลังให้ไอ้เพชรกับไอ้แสงไปเอาตัวสมุห์บัญชีมาแล้วครับ....หนีไปกบดานถึงระยอง” สมามือขวาของธันเดอร์ตอบ
ขาด คำสองหนุ่มในชุดดำรูปร่างกำยำก็ปรากฏกายพร้อมกับสมุห์บัญชีคนที่ว่าที่กำลัง ตัวสั่นงันงกเมื่อเห็นหน้าธันเดอร์...ราวกับรู้ว่าชะตาชีวิตกำลังจะขาดลง กระนั้น
“ไง...เงินเดือนไม่พอหรือไงถึงได้มาแอบหาเศษหาเลยกับเงินของผับ” ธันเดอร์ถามเสียงกร้าวพร้อมกับโยนสมุดบันทึกค่าใช้จ่ายต่างๆที่เขาเคยช่วยเหลือและอุปการะสมุนคนนี้ลงตรงหน้า
“ขอประทานโทษเถอะครับเจ้านาย...” นายลูกสมุนที่กำลังจะชะตาขาดพูดได้แต่เพียงเท่านั้น พร้อมทั้งตัวหมอบคุดคู้ลงด้วยความเจ็บปวด เมื่อถูกเตะโดยสมุนซ้ายขวาของนาย
ธันเดอร์ ยกมือขึ้นห้ามพร้อมกับถอนหายใจ...เขาเข้าใจว่าเรื่องเงินไม่เข้าใครออกใคร แม้จะระวังอย่างที่สุดแล้วก็ยังเกิดขึ้นได้ สำหรับกรณีนี้คนส่งเหล้าฮั้วกับลูกสมุนที่เก็บเงินของเขาให้ลงรับสินค้าเต็ม แต่ส่งของน้อยกว่าความเป็นจริงบนยอดจ่ายเงินยังปรกติ แต่เพราะเขาอยู่ในวงการนี้มานานจึงมีเพื่อนฝูงที่แอบส่งข่าวบอกให้ทราบ และเมื่อมาตรวจบัญชีสต็อคสินค้าจึงพบความผิดปรกติดังกล่าว
“ไส หัวแกออกไป...ฉันจะเห็นแก่ลูกและเมียของแกสักครั้ง แต่ไปบอกให้คนส่งเหล้าเอาเหล้ามาคืนให้ครบไม่อย่างนั้นไอ้คนนั้นก็จะชะตาขาด ตามแกไปด้วย”
ธันเดอร์ถอนหายใจก่อนที่จะตัดสินความในที่สุด ส่วนนายสมุห์บัญชีนั้นได้แต่หมอบกราบแทบเท้าและสะอื้นร้องไห้ก่อนที่จะเดินออกจากผับ…ในขณะที่ลูกน้องรู้สึกแปลกใจไปตามๆกันที่เจ้านายไม่เอาเรื่องมากไปกว่านี้
“อีกเรื่องไปตามยายมีนามา...” ธันเดอร์เดินกลับมานั่งทิ้งตัวลงบนเก้าอี้พลางคลึงขมับซ้ายขวา ก่อนที่ลูกน้องคนหนึ่งจะเดินออกจากห้องไปตามดาวหมายเลขหนึ่งของผับมาให้ตาม คำสั่ง
วันนี้ เขาเดินทางกลับจากต่างประเทศเพราะธุรกิจที่บิดาใช้ให้ไปทำแทน ซึ่งก็คือการไปดูงานการส่งออกเฟอร์นิเจอร์แปรรูปไม้สัก ซึ่งมีฐานผลิตอยู่ที่ปางธนากุลในเขตภาคเหนือของไทย แต่เพราะไม่ชอบงานของครอบครัวเขาจึงออกมาตั้งผับบริหารเอง และไปได้สวยเพราะความเอาจริงเอาจังและอิทธิพลของผู้บริหาร
nooporn ออฟไลน์
ระดับ: พี่รอง ปี 2
รายละเอียดผู้ใช้ 
“สวัสดีค่ะบอส...” สาวน้อยนามมีนาไหว้อย่างกระชดกระช้อยและส่งสายตาราวกับไร้เดียงสามาให้แก่ ชายหนุ่มเพราะยังไม่รู้เรื่องที่เจ้านายให้มาตามว่าเป็นเรื่องอะไรกันแน่
“รับเงินก้อนนี้และก็ออกไปซะ....ตัวเธอน่าจะรู้ว่าเพราะอะไร” หญิงสาวที่มีนามว่ามีนาออกอาการชาวาบไปทั้งตัวด้วยไม่แน่ใจว่าเจ้านายรู้เรื่องส่วนตัวที่เธออุตส่าห์ปกปิดไว้ได้อย่างไร
“เจ้านาย...ทราบ...หรือคะ” สาวเจ้ายังไม่ยอมยื่นมือออกไปรับเงิน เพราะแน่ใจมาตลอดว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นธันเดอร์ก็ยังยินดีที่จะดึงตัวเธอ ไว้เพราะความที่เป็นดาวเด่นของผับนั่นเอง
“ท้องสามเดือนแล้วไม่ใช่เหรอ...รับเงินแล้วออกไปซะ” คำพูดนั้นจี้ใจดำของสาวเจ้าโดยตรง
“ไม่ค่ะหนูจะเอามันออกแล้วจะกลับมาทำงาน...ให้โอกาสหนูสักครั้งเถอะนะคะ อีกอย่างแขกที่ติดหนูก็ยังมีตั้งมาก”
มี นายังลอยหน้าลอยตาพูด พร้อมทั้งใช้เงื่อนไขสุดท้ายขึ้นมากล่าวราวกับจะบอกเป็นนัยๆราวกับว่าเธอเอง มีบุญคุณกับผับนี้ ซึ่งคนที่สนิทกันจะทราบว่าเป็นจุดปรี๊ดของธันเดอร์เลยทีเดียว...เขาไม่ชอบ ให้ใครโดยเฉพาะลูกน้องมาอ้างตัวว่าเหนือกว่า...
“บัดซบ...เธอ เป็นผู้หญิงประสาอะไรที่คิดฆ่าได้แม้กระทั่งลูกในท้อง ที่ฉันให้เงินก็เพราะเห็นว่าเธอทำงานที่นี่มานานให้เธอไปใช้ในระหว่างท้องจะ ได้ไม่ลำบาก เอาไว้คลอดแล้วค่อยไปหางานใหม่ อีกอย่างไม่มีเธอเวอร์จิ้นโดมก็ไม่ลำบากจำไว้...”
น้อย คนนักจะรู้ว่าธันเดอร์หนุ่มสายฟ้าคนนี้เกลียดเรื่องทำแท้งประการใด มารดาของเขาเล่าให้ฟังว่าตั้งท้องเขาขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจแต่เธอก็ไม่เคยคิดจะ ทำแท้ง เพราะถึงอย่างไรก็เป็นสายเลือด จนกระทั่งได้มาแต่งานใหม่กับบิดใหม่ของเขา ‘ทวนธร ธนากุล’ เจ้าพ่อปางไม้ธนากุลในเขตภาคเหนือจึงมีน้องชาย ‘ธนิสร์ ธนากุล’ ซึ่งเขาก็รักและเอ็นดูดุจพี่น้องคลานตามกันมา
“แล้วบอสจะได้รู้ว่าขาดหนูแล้วที่นี่จะเป็นอย่างไร...”
มี นาลอยหน้าลอยตาตอบ แต่ก็ไม่ลืมคว้าเงินในซองที่วางไว้ตรงหน้าก่อนและสะบัดหน้าออกไป ในขณะที่ธันเดอร์เริ่มมีสีหน้าแดงก่ำด้วยความไม่พอใจและก่อนที่ชายหนุ่มจะ ได้ทำอะไร ลูกน้องที่คุมงานอยู่ที่ส่วนหน้าของผับก็ส่งข่าวเข้ามาบอก
“เจ้านายครับมีตำรวจมาเบ่งที่นี่ท่าจะขอกินฟรี...” ‘นั่นประไร วันนี้มันเป็นวันเฮงซวยอะไรวะ...ทำไมมันมีเรื่องเข้ามาได้ตลอด’…เขาคิด
“สมาไปจัดการหน่อย...แบบเดิมอ้างชื่อผู้ใหญ่ที่เราเคยใช้ถ้าไม่อยู่ค่อยเข้ามาตาม” ธันเดอร์สั่งก่อนที่จะเดินเข้าห้องส่วนตัวก่อนที่ละล้มกายลงนอนบนเตียงหนา นุ่ม แม้เสียงจะอึกทึกขนาดไหนเขาก็หลับได้ อาจจะเป็นเพราะความเคยชินและเพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินทางที่พึ่งกลับ จากต่างประเทศ

ก่อน ที่จะหลับภาพต่างๆที่เขาจัดการลงไปในวันนี้วนเวียนเข้ามาในมโนสำนึก...เป็น อย่างนี้ทั้งวันทั้งเดือนและเป็นปี ชีวิตของเขามีแต่สาวสวยเข้ามารุมล้อมเพราะธุรกิจงานกลางคืนที่ทำอยู่อย่าง นี้เป็นวัฎจักร เจ้าหล่อนมีความต้องการเขาก็สนองให้ แต่ไม่เคยจริงจังจริงใจกับใคร และนึกเล่นๆว่าจะมีใครสักคนไหมนาที่จะเข้ามาเติมเต็มความว้าเหว่และโหวงๆ กลวงๆในใจของเขา...สงสัยว่าพระเจ้าคงจะให้เขาเกิดมาเพื่อทำงานกระมัง เขาจึงยังไม่เคยพบใครที่คิดว่าใช่ แต่หารู้ไม่ว่าเขากำลังจะได้พบกับ ‘เธอ’ ในเร็ววันนี้โดยวิธีที่ไม่ปกติเหมือนคู่รักคนอื่นๆด้วยซ้ำ...
nooporn ออฟไลน์
ระดับ: พี่รอง ปี 2
รายละเอียดผู้ใช้ 
บทที่ 2…ปวดใจ

                เวอร์ จิ้นผับคึกคักเป็นพิเศษตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาเพราะมีทั้งเทศกาลคริสตร์มาสต่อ เนื่องด้วยเทศกาลฉลองปีใหม่ในวันนี้ ดังนั้นจึงมีนักเที่ยวที่มาเคาน์ดาวน์ข้ามคืนกันในสถานที่แห่งนี้เป็นจำนวน มาก อีกทั้งธันเดอร์ได้จัดโชว์จากต่างประเทศมาเป็นพิเศษเพื่อเอาใจลูกค้า จึงไม่แปลกใจที่ลูกค้าจะเดินทางเข้ามาอย่างล้นหลาม จนแทบจะทำให้สถานที่จัดไว้ให้จอดรถนั้นเนืองแน่นไปทั้งหมด จนล้นออกมายังภายนอกที่เป็นเขตห้ามจอดในบางจุด ซึ่งต้องให้เจ้าหน้าที่กระจายกันไปดูแล
                “ดูแลให้ดี...วันนี้แขกเยอะ”
ธันเดอร์ เดินตรวจตราความเรียบร้อยและกำชับลูกน้องเป็นพิเศษ เท่าที่ผ่านมาสองสามวันนี้ไม่มีเหตุการณ์อะไรผิดปรกติ ลูกน้องที่เป็นสมุนซ้ายขวาสามารถทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างดี รวมทั้งสมุนคนใหม่ที่ได้เลื่อนขึ้นมาทำหน้าที่สมุห์บัญชีแทนคนเดิมที่ฉ้อฉล ด้วย
อีก ประการหนึ่งดาวเด่นอย่างศุลีพรที่ธันเดอร์ลงทุนใช้เงินจำนวนมากเข้าล่อเพื่อ ให้มาทำงานที่ผับแห่งนี้แทนมีนาที่ตั้งท้อง ก็ไม่ได้ทำให้ผิดหวังแต่ประการใด เพราะทั้งแขกเก่าและแขกใหม่ต่างล้วนนิยมชมชอบเธอทั้งสิ้น
‘ท่าจะไปพักร้อนได้สักอาทิตย์’…ธันเดอร์ คิดเพราะบิดาเลี้ยงติดต่อมาว่ามีเรื่องด่วนที่ต้องให้เขารีบไปจัดการที่ปาง ธนากุลสักระยะ ชายหนุ่มจึงตั้งใจไว้ว่าพรุ่งนี้จะออกเดินทางแต่เช้าตรู่เพื่อให้ถึงปางไม้ ที่อยู่ในเขตภาคเหนือตอนบ่าย

“ที่นี่เหรอแอ้มที่เขานัดเธอไว้...” กวิสราในชุดเสื้อยืดรัดรูปสีแดงเลือดหมูแฝงประกายเหลือบทองเข้ารูปกับกางเกง สีดำรัดรูปสีดำและรองเท้าส้นสูงสานโปร่งสีเดียวกับกางเกง วันนี้เธอเลือกที่จะเก็บผมเรียบตึงทิ้งปลายผมหางม้าพวงใหญ่ไว้ทางเบื้องหลัง เปิดให้ใบหน้าที่ตกแต่งไว้เข้มเป็นพิเศษนั้นดูสว่างตายิ่งขึ้น
“ใช่ที่นี่แหละ...อีกสักสิบนาทีพี่เขาน่าจะมาถึง” ผกามาศตอบเพื่อนพลางดึงกวิสราเข้ามาชิดตัวเพื่อไม่ให้เกะกะพนักงานและแขกที่กำลังเดินเข้ามายังเวอร์จิ้นผับแห่งนี้
“มาเที่ยวที่นี่เป็นครั้งแรกเหรอครับ...ไม่ทราบมากี่ท่านครับจะได้จัดโต๊ะให้” ชายหนุ่มหน้าตาดีโผล่เข้ามาทักทาย
กวิ สราเหลียวหน้ามามอง ท่าทางการพูดจาน่าจะเป็นพนักงานต้อนรับของที่นี่ แต่การแต่งตัวของเขาไม่เหมือนกับพนักงานคนอื่นที่เดินกันอย่างขวักไขว่
“คุณธันยวีร์หรือคุณธันเดอร์ยังไง...เจ้าของเวอร์จิ้นผับที่ฉันเคยเล่าให้เธอฟัง” ผกามาศส่งเสียงกระซิบกระซาบ พร้อมทั้งฉีกยิ้มให้ชายหนุ่มในทันที และเป็นฝ่ายตอบชายหนุ่มแทนเพื่อนสาว
“มาสี่คนค่ะ...แต่อีกสองคนกำลังตามมา”
“ขอโทษนะคะใช่คุณผกามาศแขกของอาจารย์ศุภกิจหรือเปล่าครับ...”
อีก ฝ่ายส่งเสียงถาม เพราะใบหน้าของเธอคล้ายกับรูปที่ลูกค้าประจำส่งมาให้เพื่อให้เขาบริการเธอ เป็นพิเศษ อีกอย่างเขาแน่ใจว่าสองสาวที่เห็นอยู่น่าจะไม่ใช่นักเที่ยวกลางคืนที่เจนจัด อย่างที่เคยเห็นอยู่บ่อยๆ
“ใช่ค่ะ...” ผกามาศรับคำด้วยความแปลกใจ
“อาจารย์โทรฯมาแจ้งตั้งแต่เปิดร้านว่าให้เตรียมโต๊ะไว้ให้” อีกฝ่ายรีบเฉลยคำตอบ
“รู้จักคุณศุภกิจด้วยเหรอคะ...” เพราะคำถามเสียงสูงราวกับมีนัยบางอย่าง จึงทำให้ธันเดอร์เหลียวไปมองและทึ่งในรูปร่างหน้าตาของหญิงสาวที่เห็นอยู่ ตรงหน้า แต่เพียงแวบเดียวเท่านั้นเมื่อวิญญาณวิสัยคนช่างเอาใจลูกค้าเข้ามาประจำกาย เขาจึงรีบตอบ
“ครับ...อาจารย์เป็นแขกประจำของที่นี่ โดยเฉพาะวันนี้เน้นว่าให้ต้อนรับคุณผกามาศเป็นพิเศษ”
ผกา มาศยิ้มแย้มด้วยความดีใจ ในขณะที่กวิสราเลิกคิ้วแต่ไม่ได้มีคำถามใดๆอีก ทำให้ชายหนุ่มที่รอจึงตัดสินใจเดินนำไปด้านในผับที่มุมโซฟาด้านในสุดที่จัด ไว้ให้แก่ลูกค้าวีไอพี
กวิ สราตัดสินใจนั่งลงตรงด้านในสุดของโซฟา เพื่อไม่ให้คนที่เข้ามามองเห็นเธอได้ถนัดราวกับต้องการจับผิดใครบางคน และเมื่อบริกรนำเครื่องดื่มที่สองสาวสั่งมาให้กวิสราจึงค่อนๆจิบเครื่องดื่ม พร้อมทั้งดูบรรยากาศรื่นเริงของบรรดาขาเต้นที่กำลังวาดลวดลายอยู่บนฟลอร์ไป ตามเพลงที่ดีเจกำลังเปิดอย่างต่อเนื่อง…โดยไม่ทราบว่า ‘ใครบางคน’ ลอบมองเธออยู่อย่างสนใจ
“นั่นไงแก้ม...คนที่นัดเราวันนี้”
ผกามาศหันมาจับมือกวิสราไว้แน่นและบุ้ยบ้ายให้ดูสองหนุ่มที่กำลังเดินตรงเข้ามายังโซฟาที่เธอและเพื่อนนั่งอยู่
“สวัสดีครับ...มากันนานหรือยัง นี่คุณกมลอาจารย์ที่สอนในภาควิชาเดียวกัน ผมชวนมาด้วยเพราะเห็นคุณแอ้มบอกว่าจะมีเพื่อนมาด้วย” ศุภกิจคุยจ้อผิดกับท่าทีนุ่มนวลสุขุมตามที่กวิสราเคยเห็น
“ค่ะ...ขอแนะนำให้รู้จักเพื่อนแอ้มนะคะ กวิสราหรือยายแก้มค่ะ”
ท่าทางที่เตรียมจะรับไหว้และหน้าตายิ้มแย้มของศุภกิจเปลี่ยนไปในทันทีเมื่อได้ยินชื่อของอีกฝ่าย
nooporn ออฟไลน์
ระดับ: พี่รอง ปี 2
รายละเอียดผู้ใช้ 
“สวัสดีค่ะอาจารย์ศุภกิจ...อ้อ! อาจารย์กมลด้วยค่ะ” หญิงสาวกล่าวทักทายด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่อีกฝ่ายถึงกับสดุ้งเฮือกและมีท่าทีกระอักกระอ่วน แต่ก็ฝืนทักทายเพื่อไม่ให้มีพิรุธ
“อ้าว!! แก้ม...เป็นเพื่อนกับคุณแอ้มเหรอครับโลกกลมจริงไม่นึกว่าจะรู้จักกันได้”
“แก้ม เขาเป็นเพื่อนกับยายน้ำผึ้งลูกพี่ลูกน้องของแอ้มเองค่ะ เขามาเที่ยวที่บ้านบ่อยจนสนิทกับแอ้มไปด้วย พอดีวันนี้ยายน้ำผึ้งไม่ว่างแอ้มก็เลยชวนแก้มมาเป็นเพื่อน…อาจารย์รู้จักกับยายแก้มด้วยเหรอคะ” ผกามาศเป็นฝ่ายเฉลยด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มเป็นพิเศษกว่าทุกวันและถามไถ่ออกมาด้วยความสงสัย
“ครับ...รู้จักกันครับ” ศุภกิจตอบแต่เสียงตอนท้ายสั่นไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาที่จ้องอย่างรู้ทันของกวิสรา
‘โธ๋เอ๊ย...ไอ้.ผู้ชายซังกระบ๊วย’ กวิสราคิดในใจ ศุภกิจตามติดเธอ ตั้งแต่ครั้งที่เธอไปลงเรียนวิชาบริหารธุกิจหลักสูตรระยะสั้นเพื่อ ‘งาน’ ในโครงการดาวรายฯครั้งที่ผ่านมา เพราะว่าเขาเป็นอาจารย์พิเศษที่มหาวิทยาลับเชิญมาบรรยาย แต่เพราะท่าทีของเขาดูจริงจังในการคบหากับเธอมากกว่าผู้ชายคนไหนๆที่ผ่านมา ทำให้เธอเผลอใจจนแอบคิดไปว่าอาจจะลงหลักปักฐานกับเขาในเร็ววันนี้...’ที่แท้ก็ไอ้พวกกำมะลอ’ หญิงสาวคิดอย่างเจ็บใจจนแทบจะเอาเครื่องดื่มที่ถืออยู่ในมือสาดหน้าเข้าให้ด้วยความโมโห
“สวัสดีครับอาจารย์...” เสียงที่ทักขึ้นพร้อมแววตาที่เหลือบมองกวิสราอย่างขบขันทำให้เธอออกจะโกรธ เขาแทนนายศุภกิจ...เธอมีอะไรให้น่าขำถึงต้องมาหัวเราะเยาะเธอในเวลานี้
“อ้าว!!! คุณธันเดอร์ มาครับ...มานั่งด้วยกัน แหม!!!ไม่เจอกันตั้งนาน เห็นลูกน้องบอกว่าไปต่างประเทศพึ่งกลับมาใช่ไหมครับ” ศุภกิจถอนหายใจคลายความอึดอัดเมื่อเห็นคนที่เข้ามาช่วยแก้สถานการณ์
“ครับ...ไปอเมริกา งานที่ปางไม้ของคุณพ่อน่ะครับ” ธันยวีร์ตอบพลางนั่งลงเยื้องๆกับแม้คนที่กำลังทำตาเขียวเข้าใส่เขา...คนอะไร ‘น่ามองจริง’ แม้กระทั่งยามโกรธ ชายหนุ่มคิด
“มาครับผมจะแนะนำให้รู้จัก...คุณกวิสรา คุณผกามาศแล้วข้างๆผมนี่ก็นายกมลที่มาด้วยกันบ่อยๆ คุณคงจำได้” ธันเดอร์หันมามามองและยิ้มรับเป็นการทักทายแขกทุกคน และออกจะยินดีเป็นพิเศษที่ได้รู้จักชื่อของเธอ ‘กวิสรา’...รูปสวยนามเพราะเสียด้วย
“ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ...” เพราะอาการเซ็งทั้งศุภกิจและนายเจ้าของผับที่ชื่อธันเดอร์ที่ยิ้มเยาะเธอ อย่างไม่รู้จักจบจักสิ้น กวิสราจึงออกอาการเบื่อและลุกขึ้นเพื่อขอไประงับสติอารมณ์สักครู่
ระหว่าง ที่กำลังจะเปิดประตูเข้าห้องน้ำนั้น เธอก็ถูกใครบางคนฉุดแขนไว้จนเธอเกือบจะจับมือทุ่มเข้าให้ตามสิ่งที่ได้รับ การฝึกมาจากโครงการดาวราย...และเมื่อหันมามองก็เห็นว่าเป็นศุภกิจนั่นเอง
“เดี๋ยวแก้ม...อย่าเข้าใจผมผิดนะครับนายกมลเขาชวนมาเป็นเพื่อนเพราะนัดกับคุณแอ้มไว้” ท่าทีลนลานและพยายามสรรหาคำพูดเพื่อแก้ตัว ทำให้หญิงสาวอยากจะหัวเราะเยาะซ้ำนัก ‘นายคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเชียวหรือ’...แต่ไหนไหนก็ไหนๆแล้วเธอจะลองแกล้งทำเป็นเชื่อสักครั้ง อยากดูซิว่าศุภกิจจะหลอกเธอไปอีกแค่ไหน...
“แหม!!!...ไม่ ต้องตามมาก็ได้ค่ะแก้มรู้ เพราะคบกับอาจารย์มาตั้งนาน อีกอย่างเราก็ยังเป็นแค่เพื่อนกันอาจารย์ก็ย่อมมีสิทธิ์ที่จะไปกับใครก็ได้ นี่คะ” หญิงสาวลูบเสื้อเขาเบาๆตรงหน้าอก ก่อนที่จะผลักออกให้ห่างจากตัวเธอโดยใส่จริตเข้าไปนิดหนึ่ง
“ดี จังครับที่แก้มเข้าใจ...แต่ที่แก้มบอกว่าเราเป็นแค่เพื่อนกันนั้นผมน้อยใจ แล้วนะเพราะผมจริงใจกับคุณจริงๆและอยากที่จะแต่งงานกับคุณด้วย” ศุภกิจส่งสายตาหวานติดโศกมาให้และจับมือเธอกุมไว้ไม่ยอมปล่อย
‘แหวะ!!!...อยากจะอ๊วก’... กวิสราคิด แต่คำพูดและการกระทำที่สื่อออกมาต่างไปโดยสิ้นเชิง
“จะไปรู้เหรอคะว่าจริงใจ...พอห่างแก้มก็มานัดพบกับคนอื่น อย่างนี้แก้มคงจะต้องพิจารณานานๆเสียแล้วสิคะ” กวิสราเองก็ยังแปลกใจท่าที ‘มุสา’ ที่ทำได้อย่างแนบเนียน
“โอ๊ย!!...ไม่มีหรอกครับนัดใครที่ไหน ใจของผมรักแต่แก้มคนเดียวเท่านั้น จริงๆนะครับ” ศุภกิจส่งสายตาเว้าวอนจนกวิสราหมั่นไส้อยากจะชกหน้าหล่อๆเข้าให้
“เอาเถอะค่ะ...แก้มจะเชื่อสักครั้ง ขอตัวเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ เดี๋ยวจะตามไป” หญิงสาวทำทีเป็นตอบรับและเชื่ออย่างสนิทจนอีกฝ่ายย่ามใจ ยกมือขาวนวลของเธอหมายจะขึ้นจูบสักครั้ง แต่กวิสราเสทำเป็นสลัดออกและทำท่าเอียงอาย
“ไอ้คนปลิ้นปล้อน...โอ๊ยอยากจะกระทืบจริงเลย” เมื่อ ปิดประตูเข้าห้องน้ำมาได้หญิงสาวก็กล่าวสบถและมีอาการราวกับวัวกระทิงดุหลุด จากคอก เมื่อมีทางจะทำอะไรได้เธอก็เตะโถส้วมป๊าบเข้าให้และต้องกุมเท้าร้องออกมา ด้วยความเจ็บ
หญิงสาวปิดฝาชักโครกและพยายามนั่งสงบสติอารมณ์วันนี้เธอมาที่นี่เพื่อดูลาดเลา ‘งาน’ ของเธอในโครงการดาวราย ซึ่งก็คือตัว ‘นายธันเดอร์’ นั่นเอง แต่ไม่คิดว่าเรื่องส่วนตัวจะมีผลทำให้เธอได้เห็นเขามากกว่าการมาดูลาดเลา...’นะโมตัสสะ...’ หญิงสาวพยายามท่องบทสวดมนต์เป็นการตั้งสติข่มอารมณ์และความรู้สึกทั้งหมดให้ปล่อยวาง เพื่อที่เธอจะได้ทำภารกิจได้อย่างลุล่วง

“ผมสั่งแหนมเอ็นข้อไก่ทอดให้แก้มและหมูแดดเดียวให้คุณแอ้มแล้วนะครับ...ทานได้เลย”
ศุก กิจกุลีกุจอรีบเอาใจ เมื่อเห็นกวิสราเดินกลับมานั่งที่โต๊ะหลังจากที่เข้าห้องน้ำมาเป็นที่เรียบ ร้อยแล้ว...สายตาของธันเดอร์ที่มองเธอยังไม่เปลี่ยนแปลงราวกับมีแววขบขัน เยาะอยู่อย่างไรก็อย่างนั้น แต่เพราะไปนั่งสงบสติอารมณ์มาแล้ว หญิงสาวจึงรู้สึกว่าเธอสามารถรับมือได้โดยตีหน้าตาเฉยไม่แสดงความรู้สึกอะไร ออกมา
nooporn ออฟไลน์
ระดับ: พี่รอง ปี 2
รายละเอียดผู้ใช้ 
“ผมมีการแสดงที่สั่งตรงมาจากต่างประเทศเดี๋ยวทุกคนคงจะได้รับชมตื่นตาตื่นใจมากจริงๆ...” ธันยวีร์เปลี่ยนเรื่อง แต่กวิสรายังรู้สึกว่าปลายเสียงของเขาเน้นมาที่เธอ ราวกับเป็นสัญญาณให้เธอสังเกตอะไรบางอย่าง
ไม่ นานนักแสงไฟบนเวทีก็ถูกหรี่ลง ก่อนที่สาวน้อยผมบลอนด์หุ่นงามทั้งสิบชีวิตในชุดประดับประดาด้วยขนของสัตว์ ปีกและเครื่องประดับแวววาวจะออกมาวาดลวดลายกันอย่างคึกคักบนแสงสปอร์ตไล ท์สวยงาม บางท่านั้นเรียกได้ว่ายั่วอารมณ์ลูกค้าชายในผับให้รู้สึกร้อนวูบวาบการขึ้น มาเลยทีเดียว...
กวิ สราอดที่จะนั่งเอนตัวลงกับโซฟาไม่ได้และลอบมองท่าทีของศุภกิจ ยามนี้เธอเห็นแววตาของเขาที่กำลังจ้องมองหญิงที่อยู่ในร่างโชว์ได้ชัดเจนว่า กำลังมีความสุขชนิดที่เรียกได้ว่าแฝงประกายตาหื่นเอาไว้ด้วยซ้ำ ทำให้หญิงสาวถึงกับถอนหายใจ ถ้าเธอไม่ได้มีโอกาสมาเที่ยวที่ผับแห่งนี้เธอก็คงไม่รู้เลยว่าเขาเป็นคน อย่างไร…
แต่ เพราะความรู้สึกว่ามีคนจ้องอยู่เธอจึงเหลือบสายตาค้นหาต้นตอที่มาและพบว่า ไม่ใช่ใครธันยวีร์นั่นเอง เขาเหลือบสายตามายังเธอพร้อมแววขบขันที่พลุ่งขึ้นมาให้เห็นอีกครั้ง จนกวิสราต้องขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ
“แหม!!...ตื่นตาจริงๆครับคุณธันเดอร์ ไม่ทราบว่าไปสรรหานักแสดงมาจากไหนสวยกันทุกคนเต้นกันได้เยี่ยมด้วย” ศุภกิจลืมตัวถึงกับลุกขึ้นปรบมือเมื่อการแสดงจบลงในอีกสิบนาทีต่อมา
“เพื่อลูกค้า...เวอร์จิ้นผับทำได้เสมอครับ” ธันยวีร์ตอบเนิบๆพร้อมใบหน้าที่แฝงรอยยิ้มที่กวิสราพยายามไม่หันไปมอง
ตลอด ระยะเวลาที่เธอและศุภกิจนั่งอยู่นั้น ธันยวีร์ลุกขึ้นไปทำงานเป็นครั้งๆเมื่อมีลูกน้องมาตามและกลับมานั่งคุยกับ ศุภกิจอยู่เรื่อยๆราวกับว่าเขาเป็นแขกคนพิเศษของผับ และเมื่อเวลาเกือบจะตีหนึ่งของวันใหม่ผกามาศก็หาวหวอดและชวนกลับ
“เดี๋ยวกมลเขาจะไปส่งคุณผกามาศเอง...แก้มกลับกับผมดีกว่านะ” ศุภกิจเอ่ยเมื่อเดินออกมาใกล้จะถึงด้านหน้าผับ แต่ยังไม่ทันที่กวิสราจะตัดสินใจลูกน้องของธันยวีร์ก็ปราดเข้ามากระซิบกระซาบกับเขา
“คุณ ศุภกิจครับ...ต้องขอโทษจริงๆลูกน้องของผมแจ้งว่ามีตำรวจสายตรวจมาล็อคล้อรถ ของคุณศุภกิจและคุณผกามาศไว้เพราะไปจอดรถไว้ที่เขตห้ามจอด เอาอย่างนี้ไหมครับเดี๋ยวผมไปส่งพวกคุณๆเอง แล้วจะให้ลูกน้องรีบไปเคลียร์กับตำรวจให้วันพรุ่งนี้มารับรถที่ผับได้เลย ตั้งแต่เช้า” ธันยวีร์ขันอาสา ในขณะที่ทุกคนกำลังหารือกัน
“อย่างนั้นก็ได้ครับ...เพราะดูคุณแอ้มเธอจะไม่ค่อยไหวแล้ว รบกวนคุณธันเดอร์สักครั้งนะครับ” ศุภกิจเป็นฝ่ายตอบและมองผกามาศที่เอนตัวพิงกวิสรา ราวกับเมามากจนทรงตัวไม่อยู่
ธันยวีร์ เป็นฝ่ายถอยรถโฟร์วีลส่วนตัวคันใหญ่ออกมารับ ในขณะที่ศุภกิจช่วยกวิสราพยุงตัวผกามาศขึ้นมาบนรถได้เธอก็หลับปุ๋ยเลยที เดียว และกมลเดินไปนั่งหน้ารถเพื่อบอกทางที่พักให้แก่ผู้ขับขี่
“ผมว่าไปส่งคุณผกามาศก่อนดีกว่าครับ...ท่าทางเธอไม่ค่อยไหว” ศุภกิจเป็นฝ่ายออกความเห็นและไม่มีใครขัดเพราะเห็นสภาพความเมาของเจ้าตัวนั่นเอง
เนื่องจากเป็นเวลาดึกการจราจรจึงค่อนข้างโล่งไม่นานนักก็มาถึงคอนโดมิเนียมที่ผกามาศซื้อไว้เป็นที่พักเพราะอยู่ใกล้ที่ทำงานนั่นเอง
“แอ้ม...ตื่นเถอะ” กวิสราปลุกเพื่อนที่กำลังหลับแต่เจ้าตัวโบกมือและนอนหลับตาราวกับไม่อยากจะรับรู้
“เอาเป็นว่าผมกับกมลช่วยกันพยุงคุณแอ้มขึ้นไปดีกว่า...แก้มช่วยกดลิฟต์ให้ก็แล้วกัน” ศุภกิจอาสาราวกับเป็นสุภาพบุรุษ
เมื่อ เธอ กมลและศุภกิจมาถึงห้องพักของผกามาศ กวิสราจึงค้นหากุญแจห้องที่ผกามาศทำสำรองไว้ให้เธอเพราะความสนิทสนมกันออกมา เพื่อเปิดห้อง แต่หากระเป๋าของตนเองไม่เจอและคิดได้ว่าฝากไว้ที่ศุภกิจให้ถือไว้เพราะไป เข้าห้องน้ำก่อนกลับนั่นเอง
“ตายล่ะแก้ม...ผมลืมทิ้งไว้ที่ผับเพราะช่วยคุณผยุงคุณแอ้ม ขอโทษจริงๆทำไงดีล่ะ” ศุภกิจเอ่ยออกมาด้วยความตกใจ
“ไม่เป็นไรค่ะ...ใช้กุญแจของยายแอ้มเองก็ได้” กวิสราค้นกระเป๋าของผกามาศอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะใช้เปิดห้องพัก โดยมีศุภกิจกับกมลช่วยกันอุ้มผกามาศไปนอนที่เตียงนอนใหญ่ในห้องพัก
“เอา อย่างนี้ไหม...แก้มกลับไปเอากระเป๋าที่ผับกับคุณธันเดอร์ เดี๋ยวผมจะอยู่เผ้าคุณแอ้มไว้ให้เองเพราะท่าทางเธอเมามาก ให้กมลอยู่เป็นเพื่อนผมก็ได้แก้มจะได้ไว้ใจดีไหม” ศุภกิจขันอาสา แต่ความที่ห่วงทั้งผกามาศและกระเป๋าส่วนตัวกวิสราจึงไม่ได้คิดอะไรและรีบลงลิฟต์มาบอกให้ธันยวีร์รับรู้
ทั้ง คู่ใช้เวลาไม่นานนักก็กลับมาถึงผับ กวิสราตรงเข้าไปยังที่นั่งที่เธอเคยนั่งเมื่อครู่ แต่ก็หากระเป๋าไม่พบ ในขณะที่ธันยวีร์เองก็ตรงไปสอบถามจากสมุนซ้ายขวาแต่ก็ได้รับการปฏิเสธว่าไม่ ทราบเรื่อง เขาจึงเดินกลับมาบอกกวิสรา
“ไม่เป็นไรค่ะ...ขอตัวสักครู่นะคะ”
หญิงสาวเอะใจในบางเรื่องและรีบออกมาจากผับ ตรงไปยังมุมที่คิดว่าไม่มีใครเห็นก่อนที่จะใช้โทรศัพท์มือถือเข้าสัญญาณของดาวรายและค้นหา GPRS ของ เครื่องรับขนาดจิ๋วที่เธอติดไว้ที่กระเป๋าส่วนตัว ด้วยความสังหรณ์ใจเธอจึงเดินตามสัญญาณที่เข้มขึ้นเรื่อยๆมาจนถึงรถของศุภกิจ และพบกระเป๋าถือของตนเองวางแอบอยู่ที่ใกล้ๆคอนโซลรถนั่นเอง...เธอจึงนึกขึ้น ได้ว่าเขาขอตัวไปเข้าห้องน้ำเช่นกันก่อนที่จะกลับมาช่วยเธอผยุงผกามาศ คงอาศัยเวลานั้นเองเอากระเป๋าของเธอมาซ่อนไว้เพื่อให้เธอกลับมาที่ผับ...’เพื่อทำอะไรยายแอ้มได้โดยง่ายกระมัง’...กวิสราคิด
รายละเอียดไฟล์แนบ
กล่องตอบกลับด่วน

กรุณาใช้ข้อความที่สุภาพ คุณสามารถบันทึกฉบับร่างได้
รหัสลับ:

กด "Ctrl+Enter" เพื่อตั้งกระทู้ได้